Αθλητική Ενημέρωση

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο και ο Ρούντι Φερνάντεζ, ήταν εκείνοι που δεν έκρυψαν την συγκίνησή τους χθες, όταν και τυπικά πλέον, οι ομάδες τους είχαν μια θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού!

Η Ελλάδα και η Ισπανία θα βρίσκονται στην Γαλλία σε περίπου δύο εβδομάδες από τώρα. Είναι δεδομένο. Για την χώρα μας, αποτελεί γεγονός τεράστιας σημασίας. Ένα ταξίδι στον χρόνο 16 χρόνια πίσω (2008) και μία απόσταση 8.500χλμ, από το φετινό Παρίσι μέχρι το τότε Πεκίνο, είναι το κενό που κάλυψε η Εθνικής μας, για να δώσει το παρών ξανά. Στην διοργάνωση που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην ελληνική αρχαιότητα. Για την Ισπανία, είναι απλά η επιβεβαίωση προς τον εαυτό της, πως η νοοτροπία της απέναντι στο άθλημα, βρίσκεται πάντα στον σωστό δρόμο.

Ο δικός μας Γιάννης και το «κακό παιδί» ο Ρούντι, αποθανατίστηκαν βουρκωμένοι, με τον δεύτερο, να ξεσπάει όσο ποτέ άλλοτε. Είναι εκείνη η στιγμή που σημαίνει πολλά περισσότερα από μια αθλητική επιτυχία. Η απάντηση στην κριτική που έχουν δεχτεί αμφότεροι στο παρελθόν. Για τον Γιάννη, που συχνά αμφισβητήθηκε λόγω της καταγωγής και του διαφορετικού στυλ παιχνιδιού, του «άτεχνου, που απλά καρφώνει» όπως τον αναφέρουν οι καταξιωμένοι προπονητές του διαδικτύου. Που δεν κατάφερε να οδηγήσει την Ελλάδα σε ένα μετάλλιο ολομόναχος, σε ένα ομαδικό σπορ. Το τονίζω. Tον «δύο φορές» MVP του ΝΒΑ. Τον «έξι φορές» All Star. Tον πρωταθλητή, στο δυσκολότερο πρωτάθλημα του κόσμου.

Για τον Ρούντι, που κατηγορήθηκε για τον παρορμητισμό του, τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του, αλλά και τις –κάποιες φορές- υπερβολικές αντιδράσεις του. Για τον άνθρωπο με τις 3 Ευρωλίγκες, τα 2 Παγκόσμια, τα 4 Ευρωπαϊκά και πόσες ακόμα ομαδικές και ατομικές διακρίσεις. Τον παίχτη που αποτελεί βασικό μέλος, της καλύτερης φουρνιάς που είδε ποτέ το Ευρωπαϊκό Μπάσκετ. Σχεδόν μόνο απαξιωτικά λόγια για τον Ισπανό, με κύρια προέλευση την Ελλάδα. Τον λόγο εγώ τον ξέρω. Και κατά βάθος τον ξέρουμε όλοι, αλλά δεν θέλω να τον πω. Ο νοών νοείτω..

Ξαφνικά από χθες, όλοι νιώθουν συγκινημένοι και μια ευαισθησία. Όμως κάτι θα γίνει πάλι και πρώτοι εκείνοι θα τους οδηγήσουν στον εξοστρακισμό. Γνωστό το έργο. Γιατί εμείς «ξέρουμε καλύτερα και γνωρίζουμε κάτι εκ των έσω». Γιατί «έχουμε παίξει το άθλημα κάποτε και αν είχαμε το ταλέντο τους θα.. ».

Τα δάκρυα σε αυτό το επίπεδο, μαρτυρούν την αφοσίωση. Το πάθος. Την σκληρή δουλειά και τις αμέτρητες στερήσεις ενός αθλητή. Την αληθινή αγάπη για το άθλημα και την πατρίδα. Τις προκλήσεις και τις ήττες στον δρόμο προς την κορυφή. Το να «κλάψεις» για το Εθνόσημο, δεν το προσποιείσαι!

Πόσο νομίζεις θα άντεχα εγώ και εσύ να κάνουμε αυτήν την ζωή, ακόμα και το ταλέντο τους να είχαμε; Εγώ απλά ρωτάω και το αφήνω εδώ…

Επιμέλεια: Αλέξανδρος Σοφιανός