Αθλητική Ενημέρωση

Όλοι μας, από την τηλεόραση, γνωρίζουμε ποιος είναι ποδοσφαιρικά ο Ντέγιαν Λόβρεν. Πρωταθλητής Ευρώπης, δευτεραθλητής κόσμου με την Εθνική Κροατίας και πάνω από 500 εμφανίσεις με πολλούς τίτλους. Ίσως κάποιος να έχει διαβάσει κάποια πράγματα για τη ζωή του, για τη μετανάστευση στο Μόναχο και έπειτα στην Κροατία. O Χριστόφορος όμως, θυμάται μια ιστορία που ελάχιστοι γνωρίζουν για το νέο μεταγραφικό απόκτημα του ΠΑΟΚ.

“Τα πατίνια μου… πουλήθηκαν”

Αυτή ήταν η φράση που σκεφτόταν εκείνη τη στιγμή ο μικρός Ντέγιαν. Η μητέρα του δούλευε στα πολυκαταστήματα της Walmart για 350 ευρώ το μήνα, ενώ ο πατέρας του εργαζόταν σαν βαφέας. Τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα, με οικονομικά προβλήματα. Μια μέρα έρχεται στο σπίτι και -αθώα- ρωτάει τη μητέρα του: «Πού είναι τα πατίνια μου;» Η μητέρα του ήξερε ότι τα λάτρευε και έπαιζε συνέχεια με αυτά, αλλά έπρεπε να του πει την αλήθεια. «Τα πούλησε ο πατέρας σου για 40 ευρώ. Έπρεπε να τακτοποιήσει κάποια προβλήματα.»

Ο μικρός Ντέγιαν “έμεινε”! “Τα πατίνια μου… πουλήθηκαν”. Αυτό ήταν το μόνο που σκεφτόταν εκείνη την στιγμή. Δεν κατηγόρησε ποτέ τους γονείς του για την πράξη τους αυτή, γιατί είχε συνείδηση του τι γινόταν εκείνη την περίοδο και πόσο δύσκολα ζούσαν. Δεν είχαν περάσει άλλωστε και λίγα ως τότε…

“Δεν ξέρω αν τα παιδιά μου θα καταλάβουν ποτέ τι πέρασα”

Σήμερα, ο Ντέγιαν Λόβρεν είναι ένας επιτυχημένος ποδοσφαιριστής, με πολλά χρήματα στον τραπεζικό του λογαριασμό και μια αγαπημένη οικογένεια. Ήξερε ότι τα παιδιά του δεν θα είχαν ποτέ την ίδια τύχη με εκείνον και θα είχαν μια καλύτερη ζωή, πιο εύκολη. Δεν άφησε όμως τα μυαλά τους να πάρουν «αέρα». Το περιστατικό με την κόρη του μας δείχνει ψήγματα του χαρακτήρα του Κροάτη και των αξιών που προσπαθεί να περάσει στα παιδιά του.

«Μπαμπά, θα μου πάρεις αυτό το παιχνίδι;» ρώτησε κάποια στιγμή η κόρη του. Εκείνος παραδέχτηκε ότι μερικές φορές της απαντάει: «Δεν έχω χρήματα». Όχι επειδή είναι αυστηρός ή επειδή δεν θέλει να έχει όσα θέλει η κόρη του, αλλά, σύμφωνα με τον ίδιο, προσπαθεί να της περάσει το μήνυμα ότι τίποτα δεν επιτυγχάνεται εύκολα. «Δεν ξέρω αν θα καταλάβουν ποτέ τα παιδιά μου τι πέρασα!» θυμάται. «Έχω ακόμα εφιάλτες από τις σκηνές πολέμου που έζησα. Στα μικρά χωριά συνέβαιναν τα πιο φριχτά πράγματα. Ο αδελφός του θείου μου σκοτώθηκε με μαχαίρι μπροστά στους φίλους του!»

Κλείνοντας την ιστορία αυτή, ο Ντέγιαν Λόβρεν τονίζει: «Οι άνθρωποι προσπαθούν να μην μιλάνε για την περίοδο αυτή, είναι ένα ευαίσθητο θέμα.» Ο ίδιος όμως, παρά την προτροπή της μητέρας του να σιωπήσει, εξίσου αποφάσισε να μιλάει που και που για αυτό, για αυτή την περίοδο, όχι για να κάνει τους συμπατριώτες του να θυμηθούν, αλλά για να βοηθήσει όσους βρίσκονται σε ανάλογη κατάσταση και να ευαισθητοποιήσει περισσότερο τον κόσμο.

Πηγή: Dieci – Επιμέλεια: Χριστόφορος Κοκονός